Διατριβαί (ΙΙ, 5, 1-8)
Τα υλικά είναι αδιάφορα, όχι όμως κι η χρήση τους. Πώς λοιπόν να διατηρεί κανείς την ψυχική του ευστάθεια και αταραξία και ταυτόχρονα να τηρεί επιμελή στάση, ούτε απερίσκεπτη, ούτε παρορμητική; Αρκεί να μιμείται αυτούς που παίζουν ζάρια. Τα πούλια είναι αδιάφορα και τα ζάρια το ίδιο. Πού ξέρω πώς θα πέσει [το ζάρι]; Αλλά το να το παίξω με προσοχή χρησιμοποιώντας τις τεχνικές μου ικανότητες, αυτή πια είναι η δική μου δουλειά. Έτσι λοιπόν και στη ζωή αυτό είναι το βασικό: Διάκρινε τα πράγματα, χώρισέ τα και πες: "Τα εξωτερικά δεν μου ανήκουν, την προαίρεσή μου όμως την ορίζω εγώ. Πού θα αναζητήσω το καλό και το κακό; Μες στον εαυτό μου, σε αυτά που μου ανήκουν." Κι από αυτά που είναι αλλότρια ποτέ μην ονομάσεις κάτι "καλό", ούτε "κακό", ούτε "επωφελές", ούτε "βλαβερό" ούτε κάτι παρόμοιο.
- Δηλαδή τι; Με αμέλεια να τα χειριζόμαστε τα αλλότρια;
- Καθόλου. Γιατί αυτό πάλι είναι κακό για την προαίρεσή μας και έτσι παραβαίνει τη φύση των πραγμάτων. Αλλά πρέπει να χρησιμοποιείς τα αλλότρια με επιμέλεια (αφού η χρήση τους δεν είναι αδιάφορη) και ταυτόχρονα με ψυχική ευστάθεια και αταραξία (αφού η ύλη δεν κάνει τη διαφορά). Γιατί εκεί όπου έγκειται η διαφορά, εκεί δεν μπορεί κανείς ούτε να με εμποδίσει, ούτε να με αναγκάσει. Εκεί όπου πράγματι εμποδίζομαι και αναγκάζομαι, εκεί είναι που η επίτευξη δεν εξαρτάται από μένα. Εκεί όμως δεν υπάρχει ούτε καλό ούτε κακό, παρά μόνο χρήση καλή και κακή και η χρήση αυτή μου ανήκει.
