"Τι μου συνέβηκε λοιπόν; Πώς γλύτωσα από την αηδία; Ποιος ξανάνοιωσε τα μάτια μου; Πώς εκυρίεψα πετώντας τα ύψη, που στις πηγές τους δε φθάνει ο συρφετός;
Η ίδια η αηδία μου μου εχάλκεψε φτερά και τις δυνάμεις, που φέρνουν στις πηγές; Αληθινά έπρεπε στα τετράψηλα ύψη να πετάξω, για να ξαναβρώ πάλι της ηδονής την κρήνη!
Ω και τη βρήκα, αδελφοί μου! Εδώ στα τετράψηλα αναβλύζει της ηδονής η κρήνη! Και υπάρχει μια ζωή, που δεν τη φθάνει ο συρφετός, για να πίνει!
Ορμητικά χύνεσαι μέσα μου, πηγή της ηδονής! Και κάθε τόσο αδειάζεις το κροντήρι σου, γιατί ποθάς ξανά να το γεμίσεις.
Κι έχω να μάθω ακόμη και να μάθω, για να σ' αγγίζω πιο σιγαληνά: ακόμη τόσο άγρια ορμάει μέσα σου η καρδιά μου:
- η καρδιά μου που τη φλογεί το καλοκαίρι μου, σύντομο και κατάφλογο, θλιμμένο και πανεύτυχο: πώς λαχταρά τη δρόσο σου το καλοκαίρι της καρδιάς μου!
Έφυγε της άνοιξής μου η αμφίβολη λύπη! Πέρασαν οι νιφάδες του χιονιού του θυμωμένου Ιούνη μου! Ολάκερος καλοκαίρι εγίνηκα, και μεσημέρι του καλοκαιριού, -
ένα καλοκαίρι στα ύψη με παγωμένες πηγές και τρισεύτυχη σιγαλιά: ω σύντροφοι μου, ελάτε να γενεί η σιγαλιά πιο τρισεύτυχη!
Γιατί αυτά 'ναι τα ύψη μας και η δική μας πατρίδα: ψηλά κατοικούμε κι απόκρημνα για όλους τους ακάθαρτους και τη δίψα τους.
Ρίξετε τώρα, σύντροφοι, την καθαρή σας ματιά στης ηδονής μου την κρήνη. Τόσο ψηλά πώς θα γινόταν νάειτανε θολή; Αγνάντια σας να γαργαρογελά της πρέπει μ' όλη την καθαράδα της.
Απάνου στο δέντρο του μέλλοντος χτίζουμε την καλιά μας. Ερημίτες εμείς, που ταιριάζει να κουβαλούν την τροφή μας οι αετοί στα ράμφη τους!
Αληθινά, τέτοια τροφή, που δεν της πρέπει να την τρων οι ακάθαρτοι! Φωτιά θα τους φαινότανε πως τρων, και καταφλέγει τα μουσούδια τους.
Αληθινά, κανένα καταφύγιο δεν έχουμε εδώ ετοιμασμένο για ακάθαρτους! Παγωμένες σπηλιές είναι για τα πνεύματα και για τα σώματά τους οι χαρές μας!
Και θέλουμε να ζούμε από πάνω τους καθώς οι άγριοι άνεμοι, εμείς οι γείτονες του χιονιού, των αετών και του ήλιου: έτσι ζουν οι άγριοι άνεμοι.
Όμοιος με άγριον άνεμο θέλω ανάμεσά σας να φυσήξω και με το πνεύμα μου από τα δικά τους πνεύματα να πάρω την πνοή: έτσι ζητάει το μέλλον μου.
Αληθινά, είν' άνεμος σφοδρός ο Ζαρατούστρα για όλα τα κατώτερα: και τέτοια απειλή απειλεί τους εχθρούς του, για κάθε τι, που φτύνει και ξερνάει: φυλαχθείτε να φτύνετε στον άνεμο!..."
ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ, που ελλήνισε ο Δημήτρης Λιαντίνης (σελ. 35)
