Σε κάθε ηλικία του ανθρώπου ανταποκρίνεται μια ορισμένη φιλοσοφία. Το
παιδί εμφανίζεται σαν ένας ρεαλιστής, έχει τόση πεποίθηση στην ύπαρξη
των αχλαδιών και των μήλων όση και στη δική του ύπαρξη. Ο νέος,
εκτεθειμένος καθώς είναι στις εσωτερικές θύελλες, στρέφει αναγκαστικά
την προσοχή του στον εαυτό του, ψάχνει μέσα του: μεταβάλλεται σε
ιδεαλιστή. Απεναντίας, ο ώριμος άνδρας έχει κάθε λόγο να γίνει
σκεπτικιστής, αμφιβάλει-με το δίκιο του-αν τα μέσα που έχει επιλέξει για
την επίτευξη του σκοπού είναι τα σωστά.
Προτού πράξει κάτι, την ώρα που πράττει, έχει κάθε λόγο να κρατάει το
νου του σε εγρήγορση, ώστε να μη χρειαστεί αργότερα να μετανοήσει πικρά
για μια λανθασμένη επιλογή του. Ο γέροντας όμως θα είναι πάντα
μυστικιστής. Βλέπει πόσα πράγματα εξαρτώνται από την τύχη: Κάτι που δεν
έχει λογική να ευοδώνεται, κάτι λογικό να πηγαίνει στραβά, τύχη και
ατυχία να εξομοιώνονται αναπάντεχα. Έτσι είναι τα πράγματα, έτσι ήσαν
πάντα, και τα γερατειά ηρεμούν με αυτό που είναι τώρα, που ήταν πριν και
που θα είναι πάντα. Μιχαλης μιχαλακοπουλος fb
